غزل
بت عيسي دم موسي كف يوسف تمثال
آسمان رفعت ومه طلعت و خورشيد جمال
گر نمي سود زمين را زعقب جعد رسات
خاك هرگز به تيمم نشدي استعمال
از دو جانب شده ابروي تو انگشت نما
متحير كاين مه ز چه دارد دو هلال
هركسي ديده به مژگان تو از دور گشود
گشت در ديده ي او از مژه ات پيدا خال
همچو موسي كه برد دست به درگاه خدا
كنج طور مه روي تو مكان يافته خال
در صف حشر كند جلوه چو خورشيد رخت
شورش محشر عظمى است ترا در دنبال
بهر قتل من دلخسته مكن ترديدي
كار خير است چه حاجت كه زني دست بقال
خواست شرحي زغمت درج كند ناهيدي
همايش نکوداشت ملا محمد تقی ناهیدی
مختصات شعر فولکلوریک
طنز در شعر ناهیدی
ناهیدی و میراث منظوم
جغرافیای شعر ناهیدی
ناهیدی روایت گر صادق باور های مردم
موسیقی در شعر ناهیدی
ناهیدی و سوگ سروده ها
جایگاه ناهیدی در شعر معاصر جنوب
جامعه شناسی شعر ناهیدی
ارسال مقالات تا 15/12/86
تاريخ برگزاري 26/2/87 در مجتمع فرهنگي سينمايي دزفول
نشاني ارسال مقالات : دزفول صندوق پستي 5484/64615 انجمن قصه
مقالات برگزيده در كتابي چاپ و در روز مراسم توزيع مي شود
حموم مین دره
با لهجه ی دزفولی
كَنْدَه يَه گوزِيْ حَمُومْ « مِيْنِ دَرَه »
كِه اَبُنْگِشْ گوشِ سَرْ ميِدوُنْ كَرَه
« حَجْ مَحَدْ باقِرْ قَلَمْبُر » اَ بُووِشْ
بُورْدَه بالا سِيْ حَموُمِيْ سِفْ چُووِشْ
اَ صِدا گوزِشْ «عَلِيْ پُوپِيْ رَضا»
بِيْسَه كَرْ ، دُوشْ رَفْتَه پِيْشْ « آ مُرْتِضا »
تا بُووَه دَلالِ دَرْد و مِحْنَتِشْ
پِيْ حَموُمِيْ رَدْ كُنَه بَلْ قِيْمَتِشْ
اَرْ مَخِيْ فَمِيْ صِدا اُوْ هُو قِيْـيَه
گوشْتَه وَمْ دِيْ تا گُوْمِتْ گُوزِشْ چِيْـيَه
بَچَه قَصابِيْ اَ مِيْ « مِيْرْ زَكِيْيُونْ »
بَسْ كِه جِرْ بِيْدْ وَرْ حَمومِ «چُولِيْيُونْ»
كُوْرْدْ عَوَضْ رُوغَنْ چِراغَه پِيْ كَرَه
قَدْشَه قُرْصْ بَسْ ، رَفْ حَمومْ مِيْنِ دَرَه
اَرْ كِه پُرْسِيْ بَچَه قَصابَ كِيْـيَه
كُوْوَكِ دُخْتَرْ گَپِ « حَجْ مُوشِيْـيَه»
اَرْ اَ عَقْلِشْ هَمْ گُوْوِيْ دِيْ آگَهِيْ
اَغْزَه بَسْ ، بَقالَه مِيْنِ « شَلْگَهِيْ»
نُومِشَه هَمْ اَرْ مَخِيْ « سُلْطونْ عَليْ »
نِيْ جَوُونِيْ مِلْثِ او اَ عاقِليْ
اَلْغَرَضْ«سُلْطونْ عَلِيْ» رَفْ سِيْ حَمومْ
مِيْ رَهِشْ دِيْدْيَه دُوهُوتِيْ مِلْثِ پُوْم
پِيْلْ طَلَبْ داشْنَه اَزِشْ ، پِيْ هُو قِيْـيَه
بِيْسْ تِمِنْ وا يَه تِمِنْ اَ نَسِيْـيَه
پِيْ تَقَلا اَوْ دوهوتِيْ تا اوسُنْدْ
وَنْدِ شونْ بيش سِيْ حَمومْ وَنْدْ لِيْقَ تُنْدْ
وَنْدْ تا پا سَرْ قَبالِيْ او حَمومْ
دَسْ خُودِشْ بِسْ خُوْدْشَه يَهُو مِيْنِ رُومْ
چِيْ تُوراجْ اَ كُلْ تِيْياشَه قِرْچِنيدْ
مِيْ كُتِشْ پِيْلانَه قايُمْ لِيْفِنيدْ
مُچَّه كُوْرْدْ رَخْتاشَه اوسونْ بِيْ نِشونْ
كَنْدْ كُلَه شَه اَسَرِشْ ، وَنْدْكَلَه شونْ
ُشفْتِ شُوْرْ تا لارْشَه خوبْ كورْدْ زِيْرِ دوشْ
اُومَّه دَرْتا وَرْ چِياشْ كُورْدْيَكْتَه گوشْ
دِيدْ چِياشْ چِيْ پَنْبَه كُلَّ گِشْكِنَه
اَ سَرِ كُتْـتَشْ نِشونَه بِسْـسِنَه
دَسْشَه كُورْدْ جِيْـبِش دِرارَه مايَنَه
دِيْدْ ........ جاشَه ، اَما نِيْ خايَنَه
وَرْ حَموميْ كورْدْ تِيْـياشَه يَكْتَه بُقْ
گُفْ : مَگَرْ تَمْ دِيْدِيْـيَه شَرَه شُلُقْ
يا كِه هَرْ كَسْ دَسْشَه زَنْدْ مِيْ اُو لِجِن
وا كُنِيْ غارَتْ اَزِشْ بِيْسْ يَه تِمِنْ
رِيْشَه بِرْجْ يَهوْ حَموميْ كورْدْ وَرِشْ
بِيْدْ قَپِيْ رَخْتْ اَ يِكِيْ اُولاتَرِشْ
كورْدْاو رَخْتانَه يَه خَوْرْدِيْ پُسّ جور
چِيْ نَديدْ مِيْنْ شونْ نَكورْدْهَمْ خودْشَه بورْ
گُفْ :كووَكْ رُو بِينْ چِه كَسْ گُوْشْتَ بُريدْ
مِيْنِ دِهْ كُوْنْ دُزْ اَ جِيْبِتْ قاپِنيدْ
اَرْ كِه سِيْ پِيلِ حَمومْ زِيْـيَه كَلَكْ
دَرْ دِرارْ دِلْتَه اَ مِيْ تُوپُ تَلَكْ
چِيْ نَخِيْمْ رُو ، سِيَهِيْ وَرْمونْ مَزَنْ
گُوْرْتَه گُمْ كُنْ ، مِيْ حَمومْ پاتَه مَوَنْ
پِيلِ اِنْدَرْ رَفْتَه كورْدْ بِيْچارَه دَرْ
وَشْ بِخَنْدِنْ پِيْلِ رَفْتَه كُلِ شَرْ
بَسْتَه دَسْ كَشْ اَيْ حَمومْ « سُلْطونْ عَلِيْ »
كَمْ تو كُنْ زُونِيْ حَمومِيْ قُمْبُلِيْ .
